YUAH

ความจริงแล้วฟิคนี้ลงตั้งแต่วันที่5/05/2553แล้วค่ะ(วันเกิดคุณฮิจิคาตะพอดี)พอย้ายบ้านแล้ว

ก็เลยเอาตามลงมาด้วย ยังไงก็ขอฝากด้วยนะคะ 

Title:ความรักหน่ะ มันเข้าใจยากนะเฟ้ย[Gintama]

Pairing:HijikataxGintoki

Rate:NC-18

Author:ยูอะ

Note:สุขสันต์วันเกิดนะท่านฮิจิคาตะ ขอให้หล่อคงเส้นคงวาแล้วได้บทเสื่อมๆน้อยลงน่อ

ตอนที่แต่งฟิคนี้ฟังเพลงSignalของKelun(ED7)ไปด้วย นึกถึงMVเปลือยท่อนบนจริงๆ

ซันไรส์ช่างกล้า~~~~~




เช้าวันที่5 พฤษภาคม


“โว้ยยยย ทำไมมันน่าเบื่ออย่างนี้ฟะ!!!”ร่างโปร่งเจ้าของร้านรับจ้างสารพัดกลิ้งไปกลิ้งมา

อยู่บนโซฟา เขามองไปยังประตูร้านที่เงียบสงัด


งานก็ไม่มีทำ


เจ้าชินปาจิ คางุระ กับไอ้หมายักษ์นั่นก็ไปเที่ยว


จะไปเล่นปาจิงโกะก็ไม่มีเงินอีก


“เฮ่อ...วันนี้มันวันอะไรกัน ทำไมมันเฮงซวยอย่างนี้ ลูกค้าก็ไม่มี ตังค์ก็ไม่มี ข้าวก็ไม่มี

ว้ากกกก”ระหว่างที่กำลังบ่นอยู่นั่นเองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น กินโทคิไม่รอช้ารีบวิ่งไปเปิดประตูทันที


“สวัสดีค่ะ เฒ่าแก่ร้านรับจ้างสารพัดใช่มั้ยคะ”ร่างบางของสาวน้อยในชุดกิโมโนสีชมพูหวาน

ยิ้มให้กินโทคิอย่างเป็นมิตร “ใช่ครับ เชิญเข้ามาด้านในเลยครับ”ชายหนุ่มผายมือแล้วเดินเข้าไปหยิบ

ชามาเสิร์ฟ


“ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงมีอะไรให้ผมรับใช้รึเปล่าครับ”


“ค่ะ คือว่าวันนี้ที่ร้านของดิฉันจะมีงานเลี้ยงค่ะ เป็นลูกค้ากลุ่มใหญ่มาก เด็กเสิร์ฟก็ลางานกันหมด

ก็เลยอยากให้คุณช่วยไปเป็นเด็กเสิร์ฟหน่อยหน่ะค่ะ”เธอยิ้มแล้วส่งวางซองสีน้ำตาลไว้ตรงหน้ากินโทคิ

เขาหยิบมันเปิดออกก็พบกับธนบัตรที่อัดแน่นอยู่ในซอง


มันไม่มากไปหน่อยหรอ!!!!!!!!


“งานเริ่ม5โมงเย็นนะคะ ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”พูดจบเจ้าหล่อนก็ลุกออกไปจากร้านทันที

กินโทคิมองซองในมือ “เป็นแค่เด็กเสิร์ฟแต่ได้ตังค์เยอะขนาดนี้เนี่ยนะ คุณลูกค้าชั่งใจดีจริงๆ”

เขาเก็บเงินเข้ากระเป๋าแล้วออกไปเดินเล่นข้างนอกทันที









ชินเซ็นกุมิ


“โทเชร้~~~~~~~”เสียงของกอลิล่า เอ้ย!เสียงของหัวหน้าแห่งชินเซ็นกุมิเรียกให้ชายหนุ่มที่นั่งทำงานต้องเงยหน้าขึ้นมามอง “มีอะไรครับ”เขาถามเสียงเรียบ


“คือว่า...ช่วงบ่ายนี้ฉันให้นายพักงานได้ตามสบายเลยนะ”คอนโดยิ้ม ร่างสูงลุกขึ้นหลังจากเซ็นเอกสารแผ่นสุดท้ายเสร็จ


“...งั้นผมขอตัว...”พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที โดยที่มีกอ...คอนโดตะโกนตามหลัง


“เย็นนี้เจอกันที่ร้านYYYตอน5โมงน้า~~~”









“เฮ่อ...วันนี้มันอะไรกันนักกันหนานะ คนจะทำงานดันให้พักซะได้ ยิ่งไม่มีอะไรทำอยู่ด้วย”ฮิจิคาตะในชุดยูกาตะสีดำซึ่งเปลี่ยนออกมาจากบ้านหลังจากที่ได้รับคำสั่งให้พักงานในช่วงบ่ายเดินสวนกับผู้คนที่เดินสัญจรไปมาในเอโดะ ร้านค้าต่างๆยังคนครึกครื้นเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมา ไม่มีอะไรพิเศษไปกว่านี้ ร่างสูงยังคงเดินต่อไปโดนที่ไม่สนใจสายตาจากสาวๆที่แทะโลมตัวเขาแม้แต่น้อย เขาเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย


“โอ๊ย!”เสียงหวานคุ้นหูพร้อมกับแรงปะทะทำให้เขาต้องรีบคว้าคนข้างหน้าไม่ให้ล้มก้นจ้ำเบ้า “เป็นอะไรรึเปล่าคระ...แก!!!”เขามองร่างในอ้อมแขนด้วยความตกใจ จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงหล่ะก็ในเมื่อคนในอ้อมแขนของเขาคือคู่อริตลอดกาล...




ซากาตะ กินโทคิ!!!!!




กินโทคิรีบผละออกจากอ้อมแขนนั้นทันที ใบหน้าหวานแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด


“ทำอะไรของแกวะ เดินไม่ดูทางบ้างรึไง!!!”เขาตะโกนด่าคู่กรณีทันที มีรึที่ท่านรองของเราจะทนได้ “แกนั้นแหล่ะ!!!มีตาอยู่ที่ตาตุ่มรึไงฟะ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ สมองแกทำจากถั่วแดงรึไงห๊า!!!”


“หน็อยยยย ไอ้มายองเนสเน่า ไอ้รองฯงี่เง่า!!!”


“แกก็เหมือนกัน ดีตายแหละ ระวังเหอะซักวันแกจะเป็นเบาหวานตาย!!!”


โครกกกกกกกกกก ระหว่างที่เถียงกันอยู่นั่นเองท้องเจ้ากรรมก็ดันร้องขึ้นทั้งสองรีบเบือนหนีด้วยความอับอาย “แก..........ไปกินข้าวกับป่ะ”ฮิจิคาตะถาม กินโทคิที่กำลังหิวค่อยๆหันกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย “อะ...เอาสิ ตะ...แต่แกต้องเลี้ยงนะ!”หน้าหวานซับสี ทำเอาฮิจิคาตะถึงกับยิ้มออกมา


“ก็ได้...”









“เอาฮิจิคาตะสเปเชี่ยลกับข้าวหน้ากินโทคิครับ”ร่างสูงสั่งอาหารกับเฒ่าแกร้านประจำของเขากับกินโทคิ เฒ่าแก่มองอย่างประหลาดใจก่อนจะหันหลังไปทำกับข้าวต่อ “เอ๋ ทำไมวันนี้คุณฮิจิคาตะกับคุณซากาตะถึงมาด้วยกันได้หล่ะคะเนี่ย”ภรรยาของเฒ่าแก่ถาม กินโทคิจึงตอบไปว่า “เจอกันระหว่างทางหน่ะ”แล้วเขาหันไปสนใจข้าวของตัวเอง


“แหม~~~พวกเธอ2คนเข้ากันดีแบบนี้ฉันหล่ะปลื้มใจจริงๆ”คุณป้ายิ้ม


“คงงั้นมั้งครับ”กินโทคิรีบหันขวับไปมองหน้าร่างสูงทันที


ปกติจะตอบว่า ‘ไม่ใช่’ ไม่ใช่หรอ ทำไมวันนี้ถึงดูแปลกๆนะ คนที่ถูกจ้องหันหน้ามามองบ้าง “หน้าฉันมีอะไรติดอยู่รึไง”ฮิจิคาตะถามเสียงเรียบ “เปล่าไม่มีอะไร”ร่าบางตอบแล้วหันหน้ากลับไปกินข้าวต่อ...








“งั้นแยกกันตรงนี้นะเหวย”หลังจากกินข้าวเสร็จทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับบ้าน คุณกินได้แต่เดินเรื่อยเปื่อยไปตามท้องถนนโดยไม่คิดที่จะกลับบ้านเพราะถึงจะกลับไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี ทำไมพระเอกแมนแฮนซั่มอย่างฉันต้องทำตัวเป็นตาลุงไม่ได้ความด้วยฟะ ยิ่งคิดก็ยิ่งเซ็ง เฮ้อ...เป็นซามูไรตกอับก็เงี้ย ยุคสมัยของเรามันได้จบลงแล้วนี่นา


“เฮ้อ~~~คิดอะไรไร้สาระ ว่าแต่นี่ฉันกำลังจะไปไหนเนี่ย นี่มันไม่ใช่ทางกลับบ้านซะหน่อย”เขาหันซ้ายหันขวา เฮ้ย...นี่ตูอยู่ที่ไหนฟะเนี่ย ไม่คุ้นเลยแฮะ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่


โป๊กกกกก ซ่า~~~~


“โอ๊ย!!!!!!!!!!”กินโทคิร้องด้วยความเจ็บปวด มือลูบหัวที่แฉะไปด้วยน้ำจากกะละมังสีชมพูแป๋นที่ตกลงมาจากตึกทำให้เสื้อผ้าเปียกปอนตั้งแต่หัวจรดเท้า


นี่มันวันซวยอะไรกันเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


“พ่อหนุ่ม เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ”คุณป้าเจ้าของกะละมังที่หล่นใส่หัวของเขาอย่างพอดิบพอดีรีบวิ่งลงมาดูผู้เคราะห์ทันที “ไม่เป็นไรครับ”แค่เปียกไปทั้งตัวแถมยังเหม็นอีกต่างหาก


ก็เท่านั้นเอง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


คุณกินพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติถึงแม้ในใจจะใกล้ระเบิดเต็มที คุณป้าเก็บกะละมังขึ้นแล้วทำท่าจะเดินกลับ แต่ด้วยความสงสัยของกินโทคิว่ามันคือน้ำอะไรเขาจึงตัดสินใจถามออกไป


“ป้าครับ เมื่อกี๊นี่มันน้ำอะไรหรอครับ”คุณป้ายิ้มด้วยหน้าแดงๆ


“น้ำซักกางเกงในของบ้านป้าเองจ๊ะ”เธอหัวเราะแล้วรีบกลับเข้าบ้านไป ทิ้งให้เฒ่าแก่ร้านรับจ้างสารพัดยืนอึ้งอยู่เพียงลำพัง


น้ำซักกางเกงใน


น้ำซักกางเกงใน


น้ำซักกางเกงใน


น้ำซักกางเกงใน


น้ำซักกางเกงใน


คุณกินอยากจะบ้าตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


“ไอ้หัวหงอกหอกหัก แกมาทำอะไรที่นี่วะ”เสียงอันคุ้นเคยเรียกให้กินโทคิหลุดออกจากภวังค์ เขาหันไปหาต้นเสียงทันที “ฮิจิคาตะคุง~~~แง”ฮิจิคาตะมองสภาพที่เปียกปอนของร่างบาง “แกไปตกน้ำที่ไหนมาฟะ”


“ไม่ได้ตกน้ำเฟ้ย แต่กะละมังซักกางเกงลิงตกใส่หัวต่างหาก เหม็นเป็นบ้าเลย”คุณกินบ่นกระปอกกระแปด ลมที่พัดมาทำเอาต้องห่อไหลด้วยความหนาว ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นจึงถามออกไปว่า “แกไปบ้านฉันมั้ย จะได้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า บ้านฉัน(สำนักงานชินเซ็นกุมิ)เดินอีกแป๊ปเดียวก็ถึง”ไปบ้านมันเนี่ยนะ


“ทำไมฉันต้องไปบ้านแกด้วยวะ”


“เปล่า แค่ถามดูเฉยๆถ้าแกไม่ไปก็เรื่องของแก ฉันไปหล่ะ”ร่างสูงทำท่าจะเดินไปแต่กินโทคิพูดรั้งเอาไว้ซะก่อน


“เดี๋ยว”เขาหันกลับมาหากินโทคิด้วยใบหน้าที่ถามประมาณว่า ‘มีอะไร?’ร่างบางก้มหน้าลงเพื่อปกปิดใบหน้าแดงๆของตน “มีอะไรก็พูดมาสิ”ฮิจิคาตะยิ้ม มีรึที่คนอย่างเขาจะไม่เห็นใบหน้าที่แดงจัดอย่างน่ารักนั่น “ขะ...ขอไปด้วยคนสิ”ท่านรองหัวเราะเบาก่อนจะจูงมือคู่กัดของเขาเดินตรงกลับไปที่สำนักงานชินเซ็นกุมิ









“เอ้า!นี่ผ้าขนหนู ส่วนเสื้อผ้าใส่ของฉันไปก่อนก็แล้วกัน ฉันเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว”เจ้าของบ้านจัดแจงส่งเสื้อผ้าให้กับแขก เสื้อที่เปียกชุ่มถูกถอดออกเรียบร้อย ร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำพยักหน้าหงึกหงักแล้วตรงเข้าห้องน้ำไป


ฮิจิคาตะหยิบกะละมังสีน้ำเงิน น้ำยาซักผ้า และเก้าอี้ตัวเล็กเดินไปที่หลังบ้าน ท่านรองพับแขนเสื้อขึ้นแล้วลงมือรองน้ำสะอาดใส่ในกะละมัง เทน้ำยาซักผ้าแล้วตีน้ำให้เกิดฟองก่อนจะเริ่มซักเสื้อผ้าของกินโทคิทันที


ร่างบางค่อยๆจุ่มเท้าลงในอ่างน้ำอุ่นที่ฮิจิคาตะเตรียมไว้ให้ อุณภูมิที่ร้อนกำลังดีทำเอาคุณกินอดไม่ได้ที่จะต้องยิ้มออกมา ก้อนสบู่ลูบไล้ไปตามผิวกายบอบบางของคนที่ไม่ค่อยได้ออกแดด เขาจัดการทำความสะอาดร่างกายแล้วขึ้นจากน้ำ หยิบชุดยูกาตะสีดำมาสวม สูดดมกลิ่นหอมบนเสื้อตัวนั้น


กลิ่นของ...ฮิจิคาตะ


แก้มนวลแดงซ่าน นี่เราหลงเคลิ้มกับกลิ่นของไอ้บุหรี่มายองเนสงั้นหรอ บ้าที่สุด!!!


กินโทคิสบัดหัวอย่างแรงเพื่อไล่ความฟุ้งซ่านออกไป เขาเดินออกจากห้องน้ำแต่ไม่มีวี่แววของมายองเนสเดินได้ นัยตาสีแดงกวาดไปทั่วห้องแล้วไปสะดุดอยู่ที่กรอบรูปบนหัวเตียง เขาเดินเข้าไปใกล้เพื่อที่จะดูรูปถ่ายเหล่านั้น


รูปแรกเป็นฮิจิคาตะในชุดสีแดงฟ้า สะพายดาบ คาดหน้าผาก และใส่แว่นกันแดด ตอนที่เป็นทชชี่


รูปที่2เป็นฮิจิคาตะสมัยที่ยังไว้ผมยาว กินโทคิยิ้ม ก่อนจะดูที่รูปสุดท้าย


ผู้หญิงคนนี้...ใครกัน? ทำไมฮิจิคาตะถึงดูมีความสุขขนาดนั้น มือของเขากุมที่อกข้างซ้าย ทำไมถึงรู้สึกเจ็บอย่างนี้นะ หรือว่าเรา...


“ทำอะไรของแกหน่ะ”ฮิจิคาตะที่เข้าประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ทำให้คุณกินสะดุ้งเฮือก “มะ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ แล้วนี้แกไปไหนมาเนี่ย”ร่างบางพยายามกลบเกลื่อน “ฉันไปซักผ้าให้แกมา”เขาตอบสบายๆ


“นี่แกซักผ้าให้ฉันหรอ!!!!!”


“ทำไม แกรังเกียจหรอ”


“เปล่า”


กินโทคิเบือนหน้าแดงๆหนี ฮิจิคาตะค่อยๆใช้ปลายนิ้วเชยคางของชายหนุ่มให้หันกลับมา “แกยังไม่ได้ตอบเลยนะว่าทำอะไรอยู่”คุณกินกลืนน้ำลายก่อนจะตัดสินใจถามร่างสูง


“ผะ...ผู้หญิงคนนี้ใครหรอ”ใบหน้าของฮิจิคาตะหมองลง เขาหันหลังให้กับกินโทคิ


“เขาเป็น...คนที่ฉันเคยรัก”น้ำเสียงของฮิจิคาตะสั่นเครือ “ผู้หญิงคนนี้คือโอคิตะ มัตสึบะ พี่สาวของโอคิตะ โซโกะ”


“แล้ว...เขาไปไหนแล้วหล่ะ”


“เธอตายแล้ว”ร่างบางอึ้ง พูดอะไรไม่ออก


“ฮะ...ฮิจิ...”


“เธอตายแล้ว”ฮิจิคาตะหันมายิ้มเศร้าๆ


“นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เจ้าชายดาวSนั่นเกลียดฉันก็ได้”


“...”


“เพราะฉัน...ปฏิเสธคำสารภาพรักอย่างไม่ไยดี ฉันไม่อยากให้เธอต้องพลอยเสี่ยงอันตรายไปด้วย”ฮิจิคาตะหันหน้าหนีอีกครั้ง “ขอโทษนะ เล่าเรื่องไร้สาระอะไรให้แกฟังก็ไม่รู้”


หมับ


“ฉันขอโทษที่ถาม แกไม่ต้องเล่าให้ฟังก็ได้”กินโทคิซบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้าง แขนโอบรอบเอวให้กระชับยิ่งขึ้น ฮิจิคาตะหลับตาลงแล้วค่อยๆแกะมือออก


“ช่างมันเถอะ...เรื่องมัน...ผ่านมานานแล้ว แกไม่จำเป็นต้องมาเศร้าแทนฉันหรอก”


“แก...ยังรัก...เขาอยู่มั้ย”ฮิจิคาตะเงียบ บรรยากาศอึดอัดทำให้กินโทคิรู้สึกแย่ เขาเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียง


“ตายละ!!! 4โมงแล้วนี่หว่า ฉันไปนะ มีงานต้องทำ”กินโทคิรีบกุลีกุจอออกจากบ้านไป


ท่านรองได้แต่มองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆหายไป


ไอ้หมอนั่นยังไม่ได้เอาเสื้อผ้ามันกลับไปเลยนี่หว่า


ฮิจิคาตะมองกลับไปที่รูปของมัตสึบะอีกครั้ง


ถ้าฉันมีรักครั้งใหม่ เธอจะโกรธมั้ยนะ


นิ้วเรียวลูบไปตามโครงหน้าของหญิงสาวที่ได้หัวใจของเขาไปในครั้งอดีต


ตอนนี้ฉันคงต้องขอหัวใจคืนมาจากเธอแล้วหล่ะ


เพราะตอนนี้มันกำลังจะมีเจ้าของใหม่แล้ว


ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้จักกับความรักนะ


หลับให้สบายเถอะ


“เราเองก็ไปมั่งดีกว่า จะ5โมงอยู่แล้ว”









“แหม~พอแต่งแบบนี้แล้วดูดีขึ้นนะคะ”เจ้าของร้านผู้ไปจ้างวานร้านรับจ้างสารพัดเมื่อเช้าพูดกับกินโทคิในชุดทักซิโด้คาดผ้ากันเปื้อน “อ๊ะ!ไปได้แล้ว เดี๋ยวลูกค้ารอนาน”เธอดันร่างของคุณกินเข้าไปในงาน นัยตาสีทับทิมเบิกกว้างเมื่อเห็นกลุ่มคนที่เจ้าหล่อนลงทุนจ้างให้เขามาเป็นเด็กเสิร์ฟ


ชินเซ็นกุมิมาเป็นร้อยเลยนี่หว่า!!!!!


“อ๊ะ!ลูกพี่ เดี๋ยวนี้ทำงานเป็นบ๋อยกับเขาด้วยหรอครับ”เสียงของไอ้เจ้าชายซาดิสม์ยียวนกวนประสาทจนกินโทคิต้องพยายามสงบสติอารมณ์ไม่ให้กระทืบคนตรงหน้า “แหงอยู่แล้วก็ฉันต้องเลี้ยงดูปากท้องของลูกๆที่บ้านหน่ะสิ ว่าแต่ทำไมพวกแกมากันเยอะขนาดนี้หล่ะเหวย มีงานศพใครรึเปล่า”


“กินโทคินายพูดอย่างนี้ได้ยังไง วันนี้มันวันเกิดของโทชินะ”กอลิ...คอนโด้เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาอีกคน “วันเกิดของไอ้ท่านรองเนี่ยนะ โอ้ววว สิ้นหวังแล้ว!!!!”


“วันเกิดฉันแล้วมันจะทำไม ไอ้หอกกุด มีปัญหารึไง”เจ้าของวันเกิดเดินดุ่มๆเข้ามาแบบหาเรื่องโดยมีที่รองมือรองteenอย่างยามาซากิเดินตามต้อยๆ “สวัสดีครับลูกพี่ วันนี้ดูเท่ดีนะครับ”


“ไม่น่าเชื่อว่า-NEET-อย่างแกจะทำงานกับเข้าด้วย”ท่านรองเริ่มจิกกัด


“เห็นอย่างนี้ฉันก็เป็น-FREETER-เหมือนกันนะเหวย อย่างน้อยฉันก็ไม่ขูดรีดภาษีประชาชนเหมือนคนแถวนี้”กินโทคิลอยหน้าลอยตาโดยหารู้ไม่ว่าที่เอ็งเพิ่งพูดไปเมื่อกี้มันไม่ได้กระทบฮิจิคาตะเพียงคนเดียว


“ลูกพี่พูดอะไรระวังหน่อยสิครับ เดี๋ยวก็ได้รอยเท้าเป็นของฝากก่อนกลับบ้านหรอก”


โอคิตะเตือนด้วยความหวังดี(?)ก่อนที่หนังสือพิมพ์เอโดะหน้า1ของวันพรุ่งนี้จะลงข่าวว่า


‘บ๋อยร้านดังโดนชินเซ็นกุมิรุมกระทืบตายคาที่ อ่านต่อหน้า18’


“ไหนๆแกก็ทำงานเป็นบ๋อยและ ไปเอาฮิจิคาตะสเปเชี่ยลมาดิ๊”เจ้าของวันเกิดเริ่มชี้นิ้วสั่ง พระเอกของเราได้แต่กัดฟันกรอดแล้วเดินไปหยิบข้าวหน้ามายองเนสจากหลังร้านมาให้


“กินโทคิคุง ไปหยิบเหล้าให้ฉันหน่อยสิ”คอนโดเริ่มสั่งบ้าง


“ลูกพี่ หยิบข้าวปั้นให้ด้วยนะ”โอคิตะแสยะยิ้ม


“เอ่อ...ลูกพี่ ผมเอาน้ำส้มแก้วนึงครับ”ยามาซากิพูด


“โว๊ยยยย รอซักครู่นะครับ คุณ-ลูก-ค้า”คุณกินเดินกระแทกเท้าไปหลังร้านเพื่อสงบสติอารมณ์ “งานเป็นไงบ้างคะ”เจ้าของร้านคนสวยเดินเข้ามาถาม “ก็ดีครับ”


“แหมๆ บอกแล้วว่าคุณเข้ากับงานนี้ อดทนหน่อยนะคะ แค่ชั่วโมงเดียวเอง โฮะๆๆ”


หญิงสาวเดินจากไป


เอาวะ!!!!!!เป็นไงเป็นกัน แค่ชั่วโมงเดียวเองเหวย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


กินโทคิกำหมัดไฟลุกท่วมเหมือนในอนิเมที่ปากของตัวละครจะกลายเป็นรูป^ ตามีไฟลุก มือกลมดิก และสัดส่วนของหัวใหญ่กว่าตัวหรือเรียกว่าชิบิเวลาฮึดสู้ดีๆนี่เอง


“อาหารที่สั่งมาแล้วคร้าบบบบบบบบบบบ”คุณกินวิ่งออกมาจากหลังร้านด้วยสีหน้าลั้ลลาสุดๆ(จริงหรอ?)


“นี่ของคุณกอลิล่า”


“กอลิล่าใช่มั้ย เมื่อกี้พูดว่ากอลิล่าใช่ม้ายยยยยยยยยยยยยยย!!!!!”


“นี่ของคุณเจ้าชายซาดิสม์”


“ลูกพี่อยากตายหรอครับ”


“นี่ของคุณจืด”


“เอ่อ...ลูกพี่”


“ดงเปรี1ที่ ข้าวปั้น1ที่ แล้วก็น้ำส้ม1ที่ รายการที่สั่งครบนะครับ จะรับอะไรเพิ่มอีกมั้ยคร้าบบบบบบบ”


“หึ เป็นบ๋อยก็เข้าท่าดีนี่หว่า”ฮิจิคาตะเริ่มเหน็บอีกครั้ง


“คุณมายองเลอร์จะรับอะไรเพิ่มมั้ยคร้าบบบบบบบบบ”กินโทคิเริ่มกวนพระบาทาอีกครั้ง


“นี่แก…”ร่างสูงชักดาบ


“โอ๊ะๆใจเย็นครับคุณลูกค้า ผมแค่ทำหน้าที่ของผมเองนะ”ท่านรองถึงกับเถียงไม่ออก ได้แต่ทำตาขวางใส่เท่านั้น


“ไงทุกคนๆๆๆๆๆๆๆๆ”สมาชิกใหม่ที่หน้าเกรงขามเดินเข้ามา เขาคือคนที่ทุกคนในชินเซ็นกุมิให้ความเคารพ(หรอ?)นั่นก็คือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


“อ้าว!ป๋ามัตสึไดระ มาได้ไงเนี่ย!”ป๋าเดินเข้ามากระชากคอเสื้อของคอนโด


“ไปกับคุณลุงเดี๋ยวนี้เลย ลูกสาวของคุณลุงก่อเรื่องอีกแล้ว”พูดจบป๋าก็จัดการ-ลาก-คอนโดไปทันที


“โอ๊ะ!น่าสนุกจัง ขอเล่นด้วยคนนะคร้าบบบบ”โอคิตะวิ่งตามออกไป


“เหยๆ ปล่อยไว้แบบนี้จะดีหรอ ฮิจิคาตะคุง”


“ฮิจิคาตะคุงหรอ มันเป็นใครไม่ทราบ”ฮิจิคาตะสวมแว่นกันแดด “ฉันคือนักสู้แห่งความรักมายองเลอร์13ต่างหาก พวกที่ชอบขัดขวางความรักของคนอื่นมันสมควรตาย ไปละ”คุณกินได้แต่เดินตามไปอย่างไม่เข้าใจตัวเองว่าจะไปทำไม









“รายงานสถานการณ์ซิ กอลิล่า13 เปลี่ยน”


“ครับ เป้าหมายกำลังกระหนุงกระหนิงอยู่กับคุริโกะ เปลี่ยน”


“โซโกะ13 รายงานความผิดปกติซิ เปลี่ยน”


“จากที่ดูประวัติในช่วงนี้แล้ว เป้าหมายส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชายที่มีผมสีดำแล้วตาสีฟ้า เปลี่ยน”


“แล้วพวกแกจะวอกันหาอะไรฟะ!!!”ฮิจิคาตะที่ตามมา ด่าไอ้3ตัวที่มานั่งวอหากันทั้งที่นั่งอยู่ข้างๆ กินโทคิมองตามอย่างไม่เข้าใจ


“อ๊ะ!ท่านชิงุเระเจ้าคะ ไปเที่ยวเอโดะทาวเวอร์กันเถอะเจ้าค่ะ”คุริโกะเริ่มจีบปากจีบคอ


หึหึหึ เดี๋ยวท่านพ่อก็จะเข้ามาก่อกวน แล้วท่านมายองเลอร์13ก็จะออกมาช่วยเรา ทีนี้เรากับท่านมายองเลอร์13ก็จะลงเอยกันซะที โฮะๆๆๆ


คุริโกะคล้องแขนชายหนุ่ม ทั้ง2ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่ไม่ค่อยมีคน โดยมีสตอล์คเกอร์(สติเต็มบ้าง ไม่เต็มบ้าง)ตามไป


“ท่านชิงุเระเจ้าคะ ดิฉัน อ๊ะ!!!”ชายหนุ่มรวบตัวหญิงสาวเข้ามาในอ้อมแขน


“คุริโกะจัง ฉันน่ะ...”ใบหน้าของชายหนุ่มขยับเข้าใกล้


“เฮ้ย!เก็บมันเลย”ป๋าออกคำสั่งก่อนที่ริมฝีปากของลูกสาวจะเสียความบริสุทธิ์


“กรี๊ดดดดดด!!!!!!!!ช่วยด้วยค่ะ!!!!!!!!”


“เอาอีกแล้ว ไอ้พวกที่ชอบขัดขวางความรักคนอื่นเนี่ย”มายองเลอร์13ปรากฏตัวขึ้น เขายิงบาซูก้ารูปขวดมายองเนสใส่ไอ้พวกมือสังหารซามูไร13


“กรี๊ดดดดดดด!!!!!!!!ว่าแล้วว่าท่านมายองเลอร์13ต้องมาช่วยดิฉันแน่นอน กรุณาคบกับดิฉันด้วนะเจ้าคะ”


“อะไรของหล่อนเนี่ย ไม่เอาด้วยหรอก กลับบ้านไปหาป๊ะป๋าไป”ฮิจิคาตะเมิน เขาเดินเข้าไปหากินโทคิแล้วลากหายเข้าไปในฝูงชน









“นี่แก!!!จะพาฉันไปไหนเนี่ย!!!!”ร่างบางโวยวายเมื่อเห็นร่างสูงลากตนเข้ามาในย่านที่มีชื่อว่า-คาบูกิโชว-ย่านชื่อดังเรื่องแสง สี เสียง ผับ และโรงแรมอย่างว่า คุณกินกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่


“ฉันต้องกลับไปทำงานนะเฟ้ย!!!มันยังไม่ครบชั่วโมงเลยนะ!”คุณกินโวยวายอีกครั้ง


“เรื่องงานช่างมันเถอะน่า!!!เจ้าของร้านก็ไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว แกหน่ะมีหน้าที่บริการฉันไม่ใช่รึไง”ฮิจิคาตะลากกินโทคิไปยังโรงแรมแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยทิ้งให้หนุ่มผมเงินนั่งอยู่บนเตียงด้วยความงงงวย


มันจะทำอะไรฉันฟะ!!!!!


คุณกินเริ่มร่ำร้องในใจ ทั้งที่อยากจะหนีแต่ร่างกายมันดันไม่ขยับไปตามที่ใจคิด เสียงน้ำในห้องน้ำเงียบลงพร้อมกับร่างของฮิจิคาตะที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมานั่งข้างๆ


“แกพาฉันมาที่นี่ทำไม”ซามูไรหนุ่มเริ่มถาม


“ไม่รู้สิ แค่รู้สึกไม่อยากกลับชินเซ็นกุมิเท่านั้นแหล่ะ”ชายหนุ่มตอบแบบขอไปที กินโทคิเหลือบมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะอย่างหลงใหล


ไอ้หมอนี่...มันหล่อดีแฮะ


พรึบ ร่างของพระเอกประจำเรื่องถูกกดลงบนฟูกนอน กินโทคิเบิกตากว้างด้วยความตกใจ


“นี่แก...มองฉันแบบนั้นตั้งใจจะยั่วฉันใช่มั้ย”


“จะ จะบ้าหรอ ฉันไม่ได้ยั่วแกซะหน่อย ปล่อยนะ!!!”คุณกินดิ้นพล่าน มีรึที่จะหลุดจากคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำได้


“หึ แล้วไอ้สายตาเร่าร้อนเมื่อกี้นี่มันอะไรกัน”ฮิจิคาตะมองหน้าแดงๆของกินโทคิ ไล่ตั้งแต่หน้าผาก ลงมาที่ดวงตาสีโกเมน ไปที่จมูกโด่ง และมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่ม ท่านรองแตะริมฝีปากของตนลงไป ลิ้นอุ่นร้อนไล้ไปบนกลีบปากนุ่มเพื่อให้มันเผยอออก กินโทคิทุบแผ่นอกของฮิจิคาตะอย่างไม่ยั้งมือ ชายหนุ่มค่อยๆละริมฝีปากออกแล้วก้มลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า


“อ้าปากหน่อยสิ”


“จะบ้าหระ อ๊ะ!”ช่วงที่ร่างบางเผลอพูดออกมา ท่านรองก็ประกบปากลงไปอีกครั้ง ลิ้นอุ่นร้อนที่ผ่านการจูบมาอย่างชำนาญหยอกเย้ากันลิ้นเล็กที่ไร้เดียงสาราวกับเด็กอนุบาล มือที่เคยทุบแปรเปลี่ยนมาเป็นโอบรอบต้อนคอแกร่ง ใบหน้าขาวแดงปลั่งยิ่งกว่าเดิม


“อื้อ อื้อ!!!”เสียงหวานประท้วงเมื่อเริ่มหายใจไม่ออกทำให้ฮิจิคาตะต้องผละออกจากริมฝีปากนุ่มนั่นอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังกดจูบลงบนริมฝีปากอิ่มครั้งแล้วครั้งเล่า


“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก”ร่างบางหอบหายเจ้าราวกับเพิ่งจะผุดขึ้นจากน้ำ อาภรณ์ถูกปลดออกจากร่างกายทำให้ผิวสีน้ำนมต้องกับแสงไฟสลัวภายในห้อง นัยตาคมจ้องมองเรือนร่างจนกินโทคิอายเอาแขนขึ้นมาบังหน้า


“ยะ อย่ามองนะ มะ มันน่าอาย”ฮิจิคาตะหัวเราะ เขารวบข้อมือเล็กขึ้นไปเหนือศรีษะ


“ทำไมหล่ะ น่ารักดีออก”ท่ารองเริ่มกดริมฝีปากร้อนไปที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มประทับรอยแสดงความเป็นเจ้าของ


“อา...”ริมฝีปากละลงมาบนแผ่นอก ฝากรอยสีกุหลาบไปทั่วทั้งบริเวณ ลิ้นหยอกเย้ากับติ่งสีเลือดที่แข็งเป็นไตราวกับกำลังลิ้มรสของหวานชั้นดี กินโทคิกัดริมฝีปากพยายามกลั้นเสียงอันน่าอาย ฮิจิคาตะประทับจูบบนริมฝีปากที่ห้อเลือดเบาๆหวังที่จะให้มันคลายออก


“อย่ากลั้นไว้สิ ฉันอยากจะฟังเสียงของแกนะ”สิ้นเสียงของฮิจิคาตะ ร่างบางก็เริ่มครางเสียงหวานออกมา ฮิจิคาตะยิ้มก่อนจะหันไปสนใจติ่งเนื้อสีเลือดอีกข้าง


“อ๊ะ...อา”ริมฝีปากเริ่มไล้ต่ำลงไปที่หน้าท้องแบนราบจนไปถึงแก่นกายที่กำลังลุกชัน มือเริ่มเคล้นคลึงแล้วส่งเอาแก่นกายนั้นเข้าปากทันที


“อา...อ๊ะ...อ๊า ฮะ ฮิจิ...คาตะ”มือของกินโทคิขยุ้มไปบนกลุ่มไหมสีดำด้วยความเสียวซ่าน


“อา...จะ.....จะออกแล้ว...อ๊า!!!!”หยาดน้ำนมถูกปลดปล่อยเต็มโพรงปาก เขาป้อนมันเข้าไปในปากของเจ้าของเช่นกัน นิ้วเรียวลูบไปตามบั้นท้ายแล้วส่งนิ้วเข้าไปในช่องทางคับแคบ


“อะ เอาออกไป เจ็บ”น้ำตาที่ไม่เคยไหลตั้งแต่ครั้งที่เสียพวกพ้องซึมออกมาอีกครั้ง ฮิจิคาตะจูบซับน้ำตาแล้วปลอบโยน


“ถ้าไม่ทำอย่างนี้แกจะเจ็บเอานะ ไม่ต้องร้อง หายใจเข้าลึกๆ”นิ้วเรียวถูกส่งเข้าไปอีก สร้างความเจ็บปวดระคนรู้สึกดีไม่น้อย ไม่นานนักนิ้วสุดท้ายก็ถูกส่งเข้าไปในช่องทางที่กำลังฉีกขาด


“อ๊า....!!!!เอาออกไป”


“ทนอีกนิดนะ”


“มะ...ไม่เอา ฉะ............ฉันต้องการของแก อ๊า!!!!!!!!!”นิ้วเรียวทั้ง3กระชากออกมาแล้วแทนที่ด้วยแก่นกายที่แข็งขืน


“จะเข้าไปหล่ะนะ อา...อย่ารัดแน่นนักสิ ฉันจะระเบิดอยู่แล้ว”เสียงแหบพร่ากระซิบ


“อา....อื้อ.......ระ เร็วสิ......อย....ห....ข...มา”


“ว่าไงนะ”


“อึก...อยากให้ อา...............เข้ามา อ๊ะ”กินโทคิเบือนหน้าหนีหลังจากหลุดปากพูดประโยคน่าอายจบ ร่างสูงกดจมูกลงบนแก้มนิ่ม แล้วเริ่มขยับ


“อ๊ะ....เร็วอีกสิ...ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ”กินโทคิร่ำร้อง ฮิจิคาตะเริ่มขยับเร็วขึ้น


“อา....อืม..........”ฮิจิคาตะพยายามเร่งจังหวะยิ่งขึ้นพร้อมๆกับกินโทคิที่แอ่นสะโพกไปตามจังหวะ ร่างทั้งสองสอดประสานกันราวกับเป็นหนึ่งเดียว


“ฮิ................จิคา....ตะ”เสียงครางหวานเรียกชื่อของคนรัก ร่างสูงยังคงกระแทกเข้าไปไม่ยั้งมือ ริมฝีปากแลกความเร่าร้อนให้กันและกัน


“อืม...ฮะ.........อา จะ...จะไม่ไหวแล้ว”กินโทคิบิดเร้าด้วยความทรมานที่อยากจะปลดปล่อย “อีกนิดนะ....จะเสร็จแล้ว”ฮิจิคาตะกระแทกอย่างแรง เรียกเสียงครางหวานๆจากร่างข้างใต้ได้อย่างไม่ยากเย็น


“อ๊ะ.....ฉัน.....ฉันรัก....แก......อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”คำบอกรักพร้อมกับน้ำสีขุ่นที่เปรอะหน้าท้องเนียน และที่ไหลออกมาจากช่องทางสีหวานผสมเข้ากับเลือด


ยังบริสุทธิ์อยู่สินะ


ฮิจิคาตะยิ้มด้วยความดีใจ มองร่างที่หอบหายใจจากการปลดปล่อยเมื่อครู่ เขาค่อยๆถอนกายออกแต่


“อย่าเอาออกนะ”เสียงหวานประท้วงขึ้นมาทำให้ร่างสูงหยุดชะงัก เขามองหน้าหวานที่แดงจัดด้วยความประหลาดใจ


“ฉันอยาก...เป็นหนึ่งเดียวกับแก”กินโทคิเบือนหน้าหนี ฮิจิคาตะหัวเราะในลำคอแล้วล้มตัวนอนลงข้างๆ โอบเอาร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน จูบลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อ เขาเกลี่ยปอยผมสีเงินเล่น


“นี่ จำได้มั้ย...ที่แกเคยถามฉันว่ายังรักมัตสึบะอยู่รึเปล่าหน่ะ”


“อืม ไม่ต้องตอบก็ได้”


“ฉันหน่ะ...”ท่านรองกระซิบเบาๆพร้อมกับกินโทคิที่หลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน


“ฉันรักแก”









“คุณกิน!!!!!เมื่อวานหายไปไหนมาครับ!!!!!!!!!!”ชินปาจิวิ่งเข้ามาหาทันทีที่กินโทคิกลับเข้ามาในบ้าน ปวดสะโพกชะมัด เฮ้อ...ความบริสุทธิ์ที่ฉันอุตส่าห์รักษามา20กว่าปี


“เมื่อวานออกไปทำงานมาหน่ะ”คุณกินล้มตัวนอนลงบนโซฟา


“อากินจัง งั้นวันนี้มาทำหม้อไฟกังน่อ เดี๋ยวอั๊วไปซื้อของมาให้น่อ จะได้พาซาดาฮารุไปเดินเล่นล่วยน่อ”


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“ชินปาจิ ไปเปิดประตูทีสิ”กินโทคิบอกชินปาจิที่กำลังถูพื้นอยู่แถวนั้น เขาเดินไปเปิดประตูก่อนจะอุทานด้วยความตกใจ


“อ้าว!คุณฮิจิคาตะ มาได้ไงครับเนี่ย เชิญเข้ามาข้างในก่อนเลยครับ”ชินปาจิเชิญแขกที่คิดไม่ถึงว่าจะมาหาพวกเขาที่นี่ น้ำชาหอมกรุ่นถูกวางไว้บนโต๊ะ ฮิจิคาตะยกมันขึ้นมาดื่มเงียบๆ “ยังไงก็นั่งคุยกันไปก่อนนะครับ เดี๋ยวผมต้องออกไปทำงานแล้ว ไปกันเถอะคางุระจัง ซาดาฮารุ”ชินปาจิเดินนำออกไปโดยมีคางุระที่ขี่ซาดาฮารุเดินตาม ทิ้งให้หนึ่งเฒ่าแก่กับอีกหนึ่งแขกนั่งกันอยู่ตามลำพัง


“อาการเป็นไงบ้าง”ฮิจิคาตะเอ่ยปากขึ้นมาก่อน


“ก็ยังปวดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เป็นไรแล้ว”คุณกินพูดทั้งๆที่ยังนอนอยู่อย่างนั้น


“ก็ดีแล้ว”


“ว่าแต่...มีธุระอะไร”


“ที่ฉันมาหาแก มันต้องมีธุระด้วยหรอ”ฮิจิคาตะมองด้วยแววตาตัดพ้อก่อนจะเดินไปทาบทับบนตัวของกินโทคิ “ฉันมีเรื่องอยากจะถามแก”ท่านรองสูดหายใจเข้าลึกๆ


“ช่วย...คบกับฉันจะได้มั้ย”นัยตาสีท้องทะเลลึกจ้องเข้าไปในดวงตาสีเพลิงที่ตัดกันอย่างจริงจัง คุณกินถึงกับอึ้งกับคำถามที่ได้ยิน เขาคลี่ยิ้มออกมาแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากของคนข้างบน


“อืม”


END

TALK:จบซะที ในที่สุดก็จบจนได้TATo ช่วงนี้ยูได้แต่วาดรูปอย่างเดียวเลย เหนื่อยชะมัด แถมยังโดนจับเต้นcaramelldansenแทนการซ้อมว่ายน้ำอีก วันก่อนๆได้ลองกินฮิจิคาตะสเปเชี่ยลด้วย ตอนแรกๆก็รู้สึกอยากขย้อนของเก่า แต่ไปๆมาๆดันอร่อยดีแฮะ_ _;;;หลังจากกินฮิจิคาตะสเปเชี่ยลจนกลายเป็นเรื่องปกติได้แล้ว กันโดนกินอุจิกินโทคิด้งอีก คราวนี้กินไปแค่3คำก็จะอ้วกแล้ว ไม่ไหวจริงๆToT ตอนที่พิมพ์ฟิคนี้เสร็จฟ้าก็ร้องใหญ่เลย แถมยังมีลมกระโชกแรงอีก มีฟ้าแลบอย่างกับต้นไม้ด้วย เสียงดังมากเลย นั่งรอตั้งนานฝนก็ยังไม่ตกซะที รอซักพักเริ่มได้กลิ่นฝนเลยออกไปนั่งบนระเบียงบ้าน ผลจากการรอเป็นชาติ ในที่สุดฝนก็ตกTvToได้ตากสมใจ เย็นดีจัง ไปก่อนที่จะเพ้อมากกว่านี้ แล้วพบกันใหม่ค่ะ