YUAH

Title: Be mother[Durarara] 

Pairing: Shizuo x Izaya 

Rate: PG 

Author: Yuah 

Warning: เป็นเรื่องชายรักชาย ไม่ชอบออกไปค่ะ 

Summary: หากซักวันนึงนายจะต้องเป็นแม่คน นายจะทำยังไง...อิซายะ         

 

 

 

 

Part 1         

 

 

 

 

อิเคะบุคุโระ เวลา1.30น.  

“แฮ่ก แฮ่ก”เสียงหอบหายใจอย่างอ่อนแรงดังขึ้นในตรอกแคบๆกลิ่นเหม็นอับ  

 

จะไปรึยังนะ 

 

เจ้าของเสียงหอบหายใจคิดพลางใช้มือกุมบาดแผลบริเวณต้นแขนที่มีเลือดไหล

ซึมออกมาตามเนื้อผ้าสีดำของเสื้อโค้ดชั้นดี ใบหน้าหวานหงิกงอด้วยความ

 

 

“อิ-ซา-ยะ-คุง

 

 

แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหน รีบโผล่ออกมาเดี๋ยวนี้นะ”เสียงอันคุ้นเคยทำ

ให้โอริฮาระ อิซายะที่กำลังบาดเจ็บอยู่ถึงกับหน้าถอดสี ถ้าสภาพร่างกายของเขา

อยู่ในสภาพที่ปกติแล้วหล่ะก็ เขาคงจะมีแรงออกไปกวนประสาทชิสึโอะที่กำลัง

ไล่ตามเขาอยู่แน่  

 

ถ้าไม่โดนเจ้าพวกนั้นรุมหล่ะก็ ฮึ่ย!!!ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ 

 

ร่างอันไร้แรงค่อยๆพิงไปตามกำแพงอิฐอย่างทุกลักทุเล พร้อมกับคอยระวัง

เจ้าของเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งไล่ตามตนมาอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายของอิซายะเริ่ม

สั่นเทิ้มด้วยอุณหภูมิที่หนาวเย็นของเวลาค่ำคืน เลือดไหลชุ่มย้อมมือขาวนวลให้

กลายเป็นสีแดงฉาน บาดแผลที่ถูกไม้เบสบอลตีที่หน้าท้องก็สาหัสไม่แพ้กัน  

 

 

พรึบ 

 

ในที่สุดอิซายะก็ทนไม่ไหวจนต้องล้มลงไปนอนรอรับชะตากรรมอยู่ที่พื้นด้วย

ความเจ็บปวด ท้องฟ้ามืดครึ้มยามราตรีเริ่มมีฝนตกลงมา แรงขึ้น แรงขึ้น แรงขึ้น

จนร่างบางเปียกปอน นัยตาสีน้ำตาลมองไปยังร่างของชายหนุ่มที่ยืนจังก้าอยู่ที่

ทางเข้า

  

เฮย์วาจิมะ ชิสึโอะ 

 

ร่างสูงในชุดบาร์เทนเดอร์เริ่มสาวเท้าเข้าหาร่างที่นอนหมดแรงอยู่กับพื้น อิซายะ

ได้แต่มองร่างของมัจจุราชที่กำลังจะคร่าชีวิตของตนในไม่ช้า อยากจะหัวเราะ

ให้กับสภาพน่าสมเพชของตัวเองเหลือเกิน ชายหนุ่มได้แต่คิดแบบนั้น ลำคออัน

แห้งผากไม่สามารถตะโกนขอความช่วยเหลือจากใครได้ หรือหากแม้ตัวเขาจะ

สามารถเปล่งเสียงขอความช่วยเหลือออกมาได้แล้ว จะมีใครที่ได้ยินอย่างนั้น

 

 

 

อิซายะหลับตาพริ้ม รอรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น หูสดับรับฟังเสียงฝีเท้าที่

หยุดลง หากแต่ว่าร่างกายรู้สึกว่าถูกยกออกจากพื้นอันหนาวเหน็บแทนที่ด้วย

ความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา ลมหายใจอุ่นร้อนที่กระทบแก้มทำเอาอิซายะ

อดสงสัยไม่ได้จึงค่อยๆลืมตาขึ้นมาดู

 

“ชะ...ชิสึ...จัง.....ทำอะไร...........หน่ะ”

  

ชิสึโอะไม่ตอบ เขาช้อนร่างอันบอบช้ำนั้นเข้าไว้ในอกด้วยความทะนุถนอมราวกับ

ว่าหากรุนแรงเพียงเล็กน้อย ร่างนั้นก็จะสลายหายไปได้ในทันที อิซายะพยายาม

 

 

 

“อย่าดิ้นสิ”เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหูจนร่างเล็กต้องหยุดการกระทำ

ทั้งหมด ชิสึโอะยังคงอุ้มร่างบางเดินผ่านผู้คนไปเรื่อยๆโดยไม่คิดที่จะสนใจ

สายตาอยากรู้อยากเห็นของคนแถวนั้น ในที่สุดเขาก็หยุดลงที่หน้าอพาร์ทเมนต์

อันคุ้นเคย อิซายะได้แต่มองใบหน้าของชิสึโอะด้วยความสนใจ เขาเดินเข้ามาใน 

ตัวอาคารก่อนจะกดกริ่งที่ประตู 

 

 

กิ้งก่อง  

 

แอ๊ดดดดดด  

 

“อ้าว!ชิสึโอะ แล้ว เฮ้ยยยย!นั่นอิซายะไปโดนอะไรมา!!!”หมอหนุ่มเจ้าของบ้าน

นามชินระอุทานออกมาด้วยความตระหนกตกใจ แต่แขกผู้มาเยือนกลับถือวิสาสะ

เดินเข้ามาในห้องซะแล้ว

  

 

ชิสึโอะค่อยๆวางร่างของอิซายะลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุด อิซายะได้แต่มอง

ชินระเดินเข้ามาสำรวจบาดแผลบนร่างกายของพ่อค้าขายข่าวโดยที่มีชิสึโอะนั่ง

มองอยู่บนโซฟาด้านตรงข้ามข้างๆเซลตี้ที่ใส่ชุดนอนสีชมพูหวาน ชินระหันมา

ถามชิสึโอะ

 

“นายเล่นแรงไปรึเปล่าเนี่ย”  

 

“ฉันไม่ได้ทำอะไร”ชิสึโอะพูดเสียงเรียบ

   

“ฉัน...โดนไอ้พวก....แก๊งค์เสื้อสีรุม.......เฉยๆ ไม่เกี่ยว...กับชิสึจังหรอก”อิซายะ

พยายามอธิบาย ชินระพยักหน้าก่อนจะเริ่มลงมือทำแผล เซลตี้หยิบมืถือขึ้นมา

พิมพ์ข้อความแล้วส่งให้ชิสึโอะ  

 

-เป็นห่วงหรอ-  

 

“เธอจะบ้าหรอ ฉันจะไปห่วงไอ้เห็บนี่ทำไมหล่ะ”เซลตี้พิมพ์ต่ออีกว่า  

 

-แล้วนายอุ้มอิซายะมาที่นี่ทำไม-  ชิสึโอะนิ่งไปซักพักก่อนจะพึมพำเบาๆ

 

 

 

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน.....”

 

 

 

 

 

 

edit @ 11 Aug 2010 19:56:38 by YUAH