YUAH

Title: Be mother[Durarara]

Pairing: Shizuo x Izaya

Rate: NC-15

Author: Yuah

Warning: เป็นเรื่องชายรักชาย ไม่ชอบออกไปค่ะ

Summary: หากซักวันนึงนายจะต้องเป็นแม่คน นายจะทำยังไง...อิซายะ Note: ช่วงนี้โค้ดธีมเจ๊งบ่อยมาก ต้องถ่างตานั่งแก้ใหม่หมดเลย ทรมานจัง อ่านแล้วกรุณาเม้นด้วยค่ะ!!!!!!!!!!

 

 

 

 

Part 2

 

 

 

 

จิ๊บ.........จิ๊บ

 

เสียงนกกระจาบตัวน้อยร้องต้อนรับอรุณวันใหม่ที่สดใส แสงแดดอ่อนๆลอดมาตามรอยแหวกของผ้าม่านกระทบกับใบหน้าอันซีดเซียวของคนที่นอนอยู่บนโซฟา นัยตาสีน้ำตาลเกือบแดงค่อยๆปรือขึ้นช้าๆ มือค่อยๆยันตัวขึ้นจากโซฟาตัวนุ่มที่นอนอยู่ ร่างบางบิดขึ้เกียจเล็กน้อยพอเป็นพิธีก่อนจะเริ่มกวาดสายตาไปรอบห้อง

 

ที่นี่....ที่ไหนกันนะ

 

“โอ๊ยยยยย!!!!!!!”

 

ร่างเล็กพยายามลุกขึ้นแต่กลับต้องล้มลงไปนอนบนโซฟาอีกครั้งพร้อมกับความเจ็บปวดบริเวณต้นแขนและหน้าท้องที่ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาด

 

“หวา อิซายะคุง อย่าเพิ่งขยับตัวสิ”ชินระที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเซลตี้และแขกหน้าบอกบุญไม่รับอีกคนหนึ่งรีบวิ่งเข้าหาคนไข้ที่กำลังจะทำให้อาการบาดเจ็บของตนเองหนักยิ่งกว่าเก่าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

 

อิซายะนิ่งปล่อยให้ชินระทายาแล้วเปลี่ยนผ้าพันแผลให้โดยมีสายตาของใครบางคนจ้องอยู่

 

“สภาพดูไม่ได้เลยนะแก”ชิสึโอะเริ่มแขวะ อิซายะมองหน้าชิสึโอะครู่หนึ่งแล้วถามว่า

 

“ชิสึจัง.....เป็นคนช่วยฉันไว้หรอ”

 

พรวดดดดด ชิสึโอะที่กำลังดื่มกาแฟพ่นน้ำกาแฟออกมาหมด เซลตี้เดินเข้ามาช่วยลูบหลังร่างสูงที่ไอไม่หยุด

 

“ถะ…ถ้าแกตายเพราะคนอื่นฉันก็ไม่หายแค้นสิวะ คนที่จะฆ่าแกต้องเป็นฉันเท่านั้น”ชิสึโอะพูด ชินระส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

ปากแข็งจริงนะ ชิสึโอะคุง

 

เซลตี้จัดการเช็ดคราบกาฟแล้วหันไปชงแก้วใหม่ให้หนุ่มผมทอง หมอเถื่อนตรวจร่างกายของอิซายะอีกครั้ง

 

“บาดแผลที่แขน กับกล้ามเนื้อท้องยังอักเสบอยู่ยังไงช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งขยับตัวมากละกัน อีกหนึ่งสัปดาห์ก็คงจะกลับบ้านได้แล้วหล่ะ”ชินระหันให้ไปยิ้มให้ชิสึโอะ

 

“ชิสึโอะคุง นายช่วยดูแลอิซายะให้หน่อยนะ น้องชายนายก็ไปถ่ายหนังอยู่ต่าวประเทศด้วย คงไม่มีปัญหาหระ…”

 

หวืด

 

หมอนอิงบนโซฟาถูกเขวี้งไปหาหนุ่มแว่นที่พูดจาไม่เข้าหูจนนุ่นทะลัก ชินระกุมหน้าด้วยความเจ็บปวดโดยที่มีเซลตี้คอยล็อคแขนชิสึโอะเอาไว้

 

“แกจะบ้าเรอะ!!!!!!!!!!ให้ฉันดูแลไอ้เห็บเนี่ยนะ!!!”ชิสึโอะตวาดแล้วชี้หน้าอิซายะที่กำลังอึ้งกับประโยคเมื่อครู่เช่นกัน ชินระดันแว่นขึ่นก่อนจะพูดว่า

 

“ก็อาทิตย์นี้ฉันกับเซลตี้มีงานยุ่งตลอดทั้งสัปดาห์เลยนี่นา แถมจะฝากให้คนอื่นดูเขาก็ยุ่งกันหมด”

 

“แล้วแกเห็นว่าฉันว่างนักรึไง!!!!!”ร่างสูงสวนกลับ

 

“ก็ว่างไม่ใช่หรอ เห็นคุณทอมบอกว่าเขาลาพักร้อนนายก็เลยได้หยุดไปด้วยนี่”หมอหนุ่มรู้ทันทำเอาคนเถียงต้องสะอึก ร่างสูงมองไปยังร่างบางบนโซฟา

 

“นะ…ชิสึโอะคุง ช่วยหน่อยน้า”ชินระทำตาบ้องแบ๊วเหมือนลูกหมา

 

“เฮ่อ………ก็ได้วะ” “เย้!!!!!!!!!!!!!!!!!ชิสึโอะคุงใจดีที่สุดเลย”ชินระเขย่ามือ หนุ่มผมบลอนด์เดินไปยังโซฟาที่ร่างบางผมสีนิลนอนอยู่แล้วจัดการอุ้มเจ้าตัวเล็กออกจากอพาร์ทเมนต์ไป เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินจนลับตาไปแล้วเซลตี้ก็หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ส่งให้ชินระอ่าน

 

-นายมีแผนอะไร-ชินระยิ้มอย่างน่ารัก

 

“เดี๋ยวก็รู้เองแหล่ะ”พูดจบเขาก็ฮัมเพลงแล้วเดินกับเข้าบ้านไปทิ้งให้นักซิ่งสาวไร้หัวได้แต่ครุ่นคิดเพียงลำพัง

 

นายมีแผนอะไรกันแน่……….

 

 

 

 

“โอ๊ยยยยย ชิสึจังเบาๆหน่อยสิฉันเจ็บนะ”อิซายะร้องโอดครวญเมื่อร่างของตนถูกโยนโครมลงบนเตียงขนาดสำหรับหนึ่งคนที่ดูไม่สะดวกสบายท่าที่ควร ชิสึโอะปรายตามองก่อนที่จะเดินมานั่งข้างๆ เขาหยิบถุงใส่ยาใบเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วส่งมันให้กับร่างบาง นัยตาสีเปลือกไม้ผสมทับทิมมองถุงยาเล็กๆในมือด้วยความไม่เข้าใจ

 

“ไอ้หมอเถื่อนนั่นบอก่าให้แกกินหลังอาหารสามเวลา”เขาตอบห้วนๆ อิซายะพยักหน้า ชิสึโอะดันร่างของผู้ป่วยภายใต้การดูแลของเขาให้นอนลงบนเตียง เขาห่มผ้าห่มให้คนเจ็บแล้วก้มลงกระซิบ

 

“นอนพักเยอะๆนะ เดี๋ยวตอนเย็นจะมาเรียก”ใบหน้าหวานแดงก่ำจนต้องถลกผ้าห่มขึ้นมาปิดใบหน้าสีจัดของตนเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็น หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาดิ้นข้างนอกเสียให้ได้ ชิสึโอะมองการกระทำของอิซายะด้วนความสับสน

 

ทั้งๆที่เขาไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้กับศัตรูแท้ๆ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำมันหมายความว่ายังไงกันนะ?

 

สงสาร……..ใครมันจะสงสารไอ้คนที่เห็นชีวิตคนอื่นเป็นของเล่นกัน

 

สมเพ็ช……….ถ้าเขาสมเพ็ชมันจริงๆมันคงไม่อยู่ในสายตาเขาหรอก งั้นเราช่วยมันไว้ทำไม ทำไมตอนที่เห็นมันสะบักสะบอมแบบนั้นเราถึงไปเก็บมันขึ้นมานะ ทำไมไม่ฆ่าตั้งแต่ตอนนั้น นี่เราเป็นอะไรไป

 

-แล้วนายอุ้มอิซายะมาที่นี่ทำไม-

 

คำถามของเซลตี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนชิสึโอะรำคาญ เขาเปิดประตูห้องน้ำอย่างแรงจนประตูเกือบพัง เดินไปยังฝักบัวแล้วเปิดน้ำเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป

 

“ชิสึจัง ทำอะไรอ่ะ ซักผ้ากับอาบน้ำในเวลาเดียวกันหรอ”เสียงของเจ้าตัวน่ารำคาญที่ชะโงกหน้าเข้ามาเรียกให้ใบน้าคมหันไปมอง อิซายะเดินเข้ามาในห้องน้ำด้วยท่าทีสบายๆ

 

“จะอาบน้ำ หรือจะซักผ้าก็เลือกเอาซักอย่างสิ”

 

“ไม่เกี่ยวอะไรกับแก” 

 

“เอ๋ ไม่เกี่ยวได้ไง ถ้าชิสึจังไม่สบายแล้วใครจะดูแลฉันหล่ะ”

 

ปึก

 

ร่างของอิซายะถูกเหวี่ยงติดผนังห้องน้ำ เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เสื้อผ้าเริ่มเปียกชุ่มจนแนบไปทุกสัดส่วน ชิสึโอะยกแขนขึ้นเท้าผนังเพื่อไม่ให้ร่างเล็กหนี อิซายะเห็นท่าไม่ดีจึงพยายามดันหน้าอกของร่างสูงให้ออกไป

 

“ชิสึจัง ปล่อยนะ”

 

“ทำไมกัน ทำไมฉันต้องคิดเรื่องของแกด้วย”

 

“ชิสึจัง อ๊ะ!!!”ชิสึโอะดึงร่างของอิซายะเข้ามากอด

 

“ทำไมฉันต้องสนใจแกด้วย ทำไมฉันต้องช่วยแกทำไมฉันต้องอุ้มแกไปให้ไอ้หมอนั่นรักษา ทำไมฉันต้องให้แกมาอยู่ที่บ้านด้วย”เขาพึมพำ อิซายะพยายามรวบรวมแรงที่มีทั้งหมดผลักชิสึโอะให้ห่างจากตัวแต่ร่างกายก็ไร้แรงเหลือเกิน

 

“ชิสึจัง ปละ…อุ๊บ!!!”ริมฝีปากอุ่นร้อนประกบลงมาปิดปากของเจ้าคนที่กำลังดิ้นพล่าน ลิ้นกระหวัดรัดกันจนแทบจะเป็นหนึ่งเดียว ร่างเล็กกพยายามทุบตีแต่ไม่เป็นผล ร่างสูงค่อยๆถอนริมฝีปากอกกช้าๆ นัยตาสีเฮเซลนัทจ้องลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่าย

 

“เพราะว่า…..ฉันรักแกใช่ไหม”

 

พ่อค้าข่าวนิ่งอึ้งกับสิ่งที่ตนได้ยิน นี่เขากำลงถูกเฮย์วาจิมะ ชิสึโอะศัตรูอันดับหนึ่งบอกรักงั้นหรอ ชิสึโอะเริ่มประทับริมฝีปากไปที่ซอกคอขาวผ่อง เรียกเสียงครางหวานๆได้อย่างไม่ยากเย็น เสื้อโค๊ตตัวหนาถูกถอดออกจากร่างกายลงไปกองกับพื้นเผยให้เห็นเม็ดสีชมพูเลือดที่แข็งเป็นไตภายใต้เนื้อผ้าสีดำ ชายหนุ่มค่อยๆเลื่อนลงมาหยอกเย้ากับติ่งเนื้อเล็กๆนั้น

 

“ฮะ…หยุด หยุดนะ”อิซายะห้ามแต่เสียงนั้นไม่ได้กระทบเข้าไปในโสตประสาทของหนุ่มผมบลอนด์เลยแม้แต่น้อย มือที่เคยทุบตีเริ่มอ่อนแรงจนในที่สุดเขาก็หมดสติไป ชิสึโอะหยุดการกระทำทั้งหมดแล้วรีบช้อนตัวอิซายะออกจากห้องน้ำ

 

นี่เขาทำอะไรลงไป!!!!!!!!!!!

edit @ 17 Aug 2010 17:49:10 by YUAH