YUAH

Pairing: Draco x Harry [DM x HP]

Rate: PG-13

Author: Yuah

Warning: เป็นเรื่องชายรักชาย ไม่ชอบออกไปค่ะ

Summary: ในวันที่ฉันไม่มีใคร...นายจะอยู่ข้างฉันใช่มั้ย

ฉันไม่เคยรู้จักกับความรัก.....นายจะช่วยสอนให้ฉันรู้จักได้ใช่มั้ย

Note:ฟิคนี้เกิดจากอาการเพ้อล้วนๆและอาจจะเป็นฟิคยาวเรื่องแรกของยูเลยก็ว่าได้ค่ะ ยังไงก็จะพยายามไม่ดองนะคะ

part 1

ตู้หนึ่งในรถไฟสายลอนดอน-ฮอกวอสต์

แสงแดดอ่อนๆที่ลอดผ่านหน้าต่างตกกระทบลงมาบนผมสีน้ำตาลนุ่มของใครบางคนที่กำลังหลับอยู่โดยที่มีเพื่อนรักสองคนหรือจะเรียกว่าคนรักกันมากกว่านั่งทะเลาะกันอยู่ข้างๆ ใบหน้าขาวผ่องภายใต้กรอบแว่นดูสงบนิ่งไม่รับรู้กับสิ่งที่เกิดขึ้นข้างตัว

"แฮร์รี่...แฮร์รี่!!!นี่เธอจะหลับไปจนถึงฮอกวอตส์เลยหรอ!!!!!"เสียงแปดหลอดของเฮอร์ไมโอนี่ เกลนเจอร์เป็นเหมือนนาฬิกาปลุกชั้นยอด

แฮร์รี่ พอตเตอร์ค่อยๆปรือตาขึ้นช้าๆเผยให้เห็นนัยตาสีเขียวสดสวยภายใต้กลมแว่นกรอบหนา

"ยัยเฮอร์ไมโอนี่ แฮร์รี่นั่งอยู่ใกล้แค่นี้เองนะ จะตะโกนไปทำไมเนี่ย"รอน วิสลี่ย์เจ้าหนุ่มผมแดงว่า

"เงียบไปเลยนะรอน ฉันไม่ได้คุยกับเธอ!"

"แต่เธอไม่ยอมฟังฉันเลย!"

"ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวงี่เง่าของนาย!!!"

"เคลียร์กันไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา"แฮร์รี่ตัดสินใจเดินออกไปข้างนอกเพื่อให้เพื่อนรักทั้งสองคนได้ปรับความเข้าใจกัน

เรื่องอะไรหน่ะหรอ

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วรอน เขา และเฮอร์ไมโอนี่ออกไปซื้อของกันแล้วก็ไปกินข้าวกันต่อ ปรากฎว่ารอนเมามากเลยไปจูบกับผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ต่อหน้าต่อตาพวกเรา ซึ่งตอนนี้เฮอร์ไมโอนี่โกรธเขามาเป็นอาทิตย์แล้ว

จะว่าไปความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เริ่มไม่เหมือนเมื่อก่อน เฮอร์ไมโอนี่กับรอนมักจะไปไหนมาไหนแค่สองคน ส่วนตัวเขาเองก็เริ่มออกห่างสองคนนั้นมากขึ้นเพราะไม่อยากไปเป็นกขค.และอยากให้เพื่อนทั้งสองมีเวลาเป็นส่วนตัวมากขึ้น ทั้งๆที่สมัยก่อนพวกเขามักจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่เมื่อเวลาเปลี่ยนแปลงไปอะไรๆก็คงต้องเปลี่ยนไปด้วย ซึ่งเรื่องนี้แฮร์รี่ก็รู้ดี

เหงาเหมือนกันแฮะ

เด็กหนุ่มคิด แต่ในระหว่างที่เขากำลังคิดอะไรอยู่นั้นก็มีใครบางคนเดินมาชนเขาอย่างจัง

"ขอโท.....มัลฟอย!"แฮร์รี่ตกใจสุดขีดทันทีที่เห็นร่างสูงโปร่งของเดรโก มัลฟอยแห่งบ้านสลิธีรินผู้มีนิสัยเย่อหยิ่งและจองหอง

"นึกว่าใคร ที่แท้ก็นายนี่เองพอตเตอร์"เดรโกเหยียดยิ้ม

แฮร์รี่จ้องหน้าคนสูงกว่า ทั้งๆที่ตอนเด็กๆพวกเขายังสูงพอๆกันอยู่เลย มาวันนี้คนที่จะต้องเงยหน้าขึ้นไปคุยกับอีกฝ่ายกลับเป็นเขาซะได้

มันน่าเจ็บใจนัก!!!!!

"ฉันก็ยืนของฉันอยู่ดีๆ นายมากกว่าที่เป็นคนเดินมาชนฉันหน่ะ"แฮร์รี่เถียงก่อนจะถูกเหวี่ยงไปติดกับผนังตามด้วยแขนของเดรโกที่ยกขึ้นกันเขาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้

“ใครใช้ให้นายมายืนขวางทางแบบนี้หล่ะ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันจะยืนตรงไหนมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับนายซะหน่อยมัลฟอย!!!”

"ปากกล้าดีนี่พอตเตอร์ อยากจะรู้จังว่าถ้าฉันทำอย่างนี้นายจะยังปากกล้าได้อยู่รึเปล่า"

ริมฝีปากหนาบดขยี้ลงบนริมฝีปากนุ่ม มือที่เคยเท้าผนังลดลงมาโอบเอวให้แนบชิด แฮร์รี่รู้สึกได้ถึงรสขมของเลือดที่ปลายลิ้นซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าเป็นเลือดของใคร

"แฮ่ก......แฮ่ก"ร่างเล็กหอบหายใจ เดรโกกดริมฝีปากลงที่ซอกคอขาว ขบเม้มจนเลือดไหลซึม แฮร์รี่พยายามกลั้นเสียงที่หน้าอาย เรี่ยวแรงที่จะผลักไสก็ไม่มีเหลือ ริมฝีปากที่ช้ำจากการจูบเม้มเข้าหากันแน่น

"เป็นอะไรไป ร้องออกมาสิ"นิ้วเรียวไล้ไปตามกลีบปากเพื่อให้เปิดออก

เดรโกทั้งขบทั้งเม้มอยู่นานในที่สุดมันก็เผยอออก ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาประทับริมฝีปากลงไปอีกครั้งและส่งลิ้นเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นน้อย มือลูบไล้ทั่วแผ่นหลังก่อนจะเคล้นคลึงสะโพกมน

แฮร์รี่ที่สติหลุดกระเจิงไปเรียบร้อยแล้วยกมือขึ้นรั้งท้ายทอยของเดรโกให้แนบแน่นกว่าเดิม

ลิ้นเล็กพยายามจะตอบรับกับลิ้นของร่างสูงอย่างไม่ประสีประสาราวเด็กอนุบาล

โชคยังดีที่โบกี้แถวนั้นไม่ค่อยมีคนจึงไม่มีใครสังเกตเห็นการกระทำของคนทั้งสองไม่อย่างนั้นเขาจะต้องอับอายไปตลอดชีวิตแน่ๆ!!!

เดรโกค่อยๆถอนสัมผัสออกมาเลียเลือดที่ติดอยู่บนปากของตน ร่างเล็กยึดไหล่ของร่างสูงไว้แน่นเพราะถ้าปล่อยหล่ะก็เขาคงจะต้องล้มลงไปกองกับพื้นแน่นอน

"หึ เป็นอะไรไปพอตเตอร์ แค่นี้หมดแรงเลยรึไง"ชายหนุ่มรั้งเอวบางไว้เพื่อไม่ให้ล้ม แฮร์รี่มองด้วยสายตาเจ็บปวด

"ทำไมนายทำแบบนี้"

"ฉันอยากแกล้งนายยังไงหล่ะ"เขากระซิบ ก่อนจะค่อยๆปล่อยร่างบางให้ยืนเองแล้วเดินจากไปโดยที่ไม่ลืมทิ้งท้ายว่า

"อ้อ! เมื่อกี้นายจูบตอบฉันด้วยนะ หึหึหึ"

"แฮร์รี่!ไปทำอะไรมาหน่ะ ทำไมเป็นแผลแบบนั้น!!!!"รอนตะโกนขึ้นด้วยความตกใจทันทีที่เห็นแฮร์รี่เดินกลับเข้ามาทำให้คนถูกถามสะดุ้งแล้วตอบเบาๆ

"ไปกระแทกประตูมาหน่ะ"

"แล้วแผลที่คอหล่ะ?"

"เอ่อ...ฉันไปเกามันหน่ะ"

"เกาจนเป็นแผลเหวอะอย่างนี้เนี่ยนะ"เฮอร์ไมโอนี่เริ่มจับผิดบ้าง

"ไม่มีอะไรหรอกน่า"แฮร์รี่บอกปัด จะให้เขาบอกได้ยังไงหล่ะว่าเพิ่งจะโดนศัตรูคู่แค้นอย่างเดรโก มัลฟอยจูบมากันหล่ะ

แถมเขายังตอบรับจูบนั้นซะด้วย!!!!!!!!!!

แต่น่าแปลก ทั้งๆที่ควรจะขยะแขยงแต่เขากลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่ตราตรึงอยู่ ใบหน้าหวานแดงก่ำจนเพื่อนของเขาสังเกตเห็น

"แฮร์รี่เป็นอะไรรึเปล่า นายหน้าแดงมากเลยนะ"รอนถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉันไม่เป็นไรหรอก ก็แค่เหนื่อยนิดหน่อยหน่ะ ของีบก่อนนะ"เขาปิดเปลือกตาลงช้าๆ ก่อนจะปล่อยให้ตนเองเข้าสู่นิทรา...

.....................................

อีกด้านหนึ่งของรถไฟ

ชายหนุ่มผมบลอนด์กลับมานั่งที่ของตนเอง นัยน์ตาสีฟ้าเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

ปากนายนี่มันหวานชะมัดแฮร์รี่ พอตเตอร์

ตอนแรกก็กะจะแกล้งเบาๆแต่พอเห็นริมฝีปากนุ่มที่เถียงเขาคำไม่ตกฟากมันก็อดไม่ได้ที่จะประทับจูบลงไป ไหนจะผิวนุ่มที่เขาได้ฝากรอยเอาไว้อีก

มันทำให้เขาคลั่ง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เดรโกเลียริมฝีปากด้วยความพึงพอใจที่ได้ขโมยจุมพิตแสนหวานจากหนุ่มน้อยแว่นทรงกลม ป่านนี้เจ้าตัวคงกำลังตอบคำถามเรื่องรอยแผลที่ริมฝีปากและคอที่ตนเป็นคนทำกับเพื่อนทั้งสองอยู่แน่ๆ

อยากจะรู้จริงๆว่านายจะทำยังไง

ชายผมทองแสยะยิ้มก่อนจะขยับตัวให้อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนเพื่อที่จะพักผ่อนรอเวลาที่รถไฟขบวนยาวจะแล่นถึงฮอกวอสต์

.......................................................................................................

To be continue…

หลังจากอัพแต่อิเห็ดมานานก็เปลี่ยนมาอัพอะไรธรรมดาๆมั่ง

ไปขุดแฮร์รี่ พอตเตอร์มานั่งดูค่ะ ภาคเจ้าชายเลือดผสมแบบว่า...........................................

เอ็งจะกอดปลอบกันหน่อยไม่ได้หรอ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ขัดใจแม่จริงๆ

ภาพประกอบตอนที่1ค่ะ

แล้ววันนี้ก็เป็นวันเกิดท่านฮิบาริกับท่านฮิจิคาตะด้วยสินะ

Happy Birthday

Hibari

お誕生日　

แล้วเจอกันเอนทรี่หน้าน้า~~~~~