YUAH

 

 

 

Rate: PG-13

 

Author: Yuah

 

Warning: เป็นเรื่องชายรักชาย ไม่ชอบออกไปค่ะ

 

Summary: ในวันที่ฉันไม่มีใคร...นายจะอยู่ข้างฉันใช่มั้ย

 

ฉันไม่เคยรู้จักกับความรัก.....นายจะช่วยสอนให้ฉันรู้จักได้ใช่มั้ย

 

Note: ต้องกราบขอโทษจริงๆค่ะที่หายไปนานมาก เพราะว่าคิดไม่ค่อยออกเท่าไหร่แถมยังต้องเครียดหลายๆเรื่องด้วย จะพยายามอัพให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ค่ะ อย่าลืมติดตาม+เม้นเป็นกำลังใจด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

part 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"แฮร์รี่! แฮร์รี่!!!! ตื่นสิ!!!!ถึงฮอกวอตส์แล้วนะ"เสียงเฮอร์ไมโอนี่เจ้าเก่าปลุกหนุ่มน้อยอีกครั้งทันทีที่รถไฟจอดสนิทที่สถานีฮอกวอตส์ แฮร์รี่บิดขี้เกียจเล็กน้อย

 

 

“ฉันว่าเธอน่าจะไปหามาดามพรอมฟรีย์ให้เธอดูอาการให้หน่อยนะ โดยเฉพาะแผลที่คอนั่น แน่ใจนะว่าไม่ได้ไปต่อสู้กับใครมาหน่ะ”สาวเจ้ายังคงคาดคั้น จะไม่ให้สงสัยได้ยังไงหล่ะ มีใครที่ไหนเขาเกาคอซะจนเป็นแผลขนาดนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เด็กหนุ่มนึกถึงสิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่พูดก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถลากที่จะนำเขามุ่งหน้าไปสู่โรงเรียนสอนเวทย์มนต์ฮอกวอตส์คันสุดท้าย

 

 

“หน้าสวยนี่พอตเตอร์”น้ำเสียงเย็นชาทำที่คุ้นเคยทำเอาแฮร์รี่สะดุ้ง เด็กหนุ่มเงยหน้ามองคู่กรณีที่เพิ่งจะกระทำการอุกอาจขโมยจูบแถมยังกัดคอเขาซะเป็นแผลขนาดนี้

 

 

ทำยังไงดี...รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ก็ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว หมายความฉันจะต้องนั่งไปกับมัลฟอยงั้นหรอ

 

 

แฮร์รี่ทำท่าจะลงจากรถแต่ร่างสูงกลับคว้าข้อมือของเขาไว้เสียก่อน

 

 

“จะไปไหนหล่ะพอตเตอร์ หวังว่านายคนไม่รังเกียจที่จะนั่งไปกับฉันหรอกนะ”เขายิ้มเยาะ ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายตอนที่รถไฟเทียบชานชลายัยแพนซี่ดันทำน้ำกับขนมหกใส่เขาหน่ะสิ!!!!! เขาก็เลยต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทำให้ทุกคนล่วงหน้าไปกันหมดแล้วแต่ก็ไม่นึกว่าร่างบางจะยังอยู่เหมือนๆกับเขา

 

 

แฮร์รี่ยอมขึ้นมาบนรถโดยดีแต่ก่อนที่เขาจะนั่งเขากลับถูกร่างสูงดึงลงมานั่งตักแถมแขนของเดรโกก็โอบรอบเอวเขาไว้อีก

 

 

“ทำอะไรของนายหน่ะมัลฟอย!!!!!..............ปล่อยฉันนะ!!!!!!!!!!!!!!!”คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักแต่กลับไม่เป็นผล เขาดิ้นอยู่นานจนหมดแรงจึงนั่งอยู่เฉยๆปล่อยให้ร่างสูงสูดดมความหอมหวานจากซอกคอของเขา

 

 

“หมดแรงแล้วหรอ............หึ”เด็กหนุ่มผมบลอนด์แขวะก่อนจะจับใบหน้าหวานให้หันมาหาเขา นัยน์ตาสีฟ้าสวยไล่มองเครื่องหน้าแล้วมาหยุดอยู่ที่นัยตาสีเขียวน้ำทะเลภายใต้กรอบแว่น มือแกร่งค่อยๆถอดแว่นตาหนานั่นออกเพื่อที่จะมองไปยังนัยตาน่าหลงไหลนั่นให้ชัดๆ

 

 

แฮร์รี่จ้องกลับไปในดวงตาสีครามราวกับถูกมนต์สะกด ใบหน้าหวานค่อยๆเขยิบเข้าหาใบหน้าคมก่อนที่ริมฝีปากจะแนบกันเบาๆ

 

 

ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน...........ทั้งๆที่เขาควรจะเกลียดคนตรงหน้าแท้ๆ

 

 

"อ๊ะ!"แฮร์รี่ผละออกก่อนจะสัมผัสมุมปากที่เป็นรอยช้ำ เดรโกแอบนึกเสียดายแต่คนที่ทำให้แฮร์รี่เป็นแบบนี้ก็คือเขาเองนี่นา

 

 

พ่อมดแห่งบ้านสลิธีรินหัวเราะเบาๆในลำคอก่อนจะหยิบแว่นของแฮร์รี่มาใส่เล่น

 

 

"นี่!...เอาแว่นฉันคืนมานะมัลฟอย"แฮร์รี่เอื้อมมือไปแย่งแว่นคืนแต่เจ้าคนที่แกล้งเขากลับคว้าข้อมือเล็กไว้ซะก่อน

 

 

"ไม่คืน จะทำไม?"เด็กหนุ่มแสยะยิ้ม แฮร์รี่พยายามสะบัดมืออกแต่ไม่เป็นผล

 

 

"ปล่อยฉันนะ!! เอาแว่นฉันคืนมาด้วย!!!!!"ร่างเล็กโมโหแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเดรโกใส่แว่นแล้วดูดีกว่าเขา

 

 

ทำไมเวลาเราใส่ไม่เท่แบบนี้นะ!!!

 

 

เอ๊ะ!!! นี่เราคิดว่าหมอนี่เท่หรอ บ้าไปแล้ว...

 

 

ดวงตาหวานตวัดมองอีกครั้ง

 

 

ก็แค่เท่ขั้นเบื้องต้นเท่านั้นแหล่ะ!!!!

 

 

เดรโกมองอากัปกริยาของคนตัวเล็กแล้วขำน้อยๆ ไม่นึกว่าเวลาใบหน้าหวานๆนั่นแดงขึ้นมาจะน่ารักขนาดนี้ อยากจะเห็นสีหน้าที่หลากหลายของคนตรงหน้า สีหน้าที่ไม่แบกรับทุกสิ่งทุกอย่างไว้เพียงคนเดียว

 

 

"คืนแว่นมาได้แล้วน่า มัลฟอย"เสียงหวานกระทบโสตประสาทอีกครั้ง เดรโกคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะพูดกับร่างเล็ก "ลองขอร้องฉันก่อนสิ" นิ้วเรียวดันปลายจมูกของอีกฝ่ายเบาๆ

 

"ขะ.....ขอแว่นคืนหน่อย"

 

"ไม่ผ่าน"

 

"ขอแว่นคืนได้มั้ยครับ"

 

"โห~มีครับด้วยแต่........................................................................................ไม่ผ่าน"

 

"นายจะเอายังไงกันแน่!!!"แฮร์รี่เริ่มอารมณ์เสีย จะให้เขาขอร้องยังไงกันหล่ะ ร่างเล็กครุ่นคิด "นายยังไม่ได้ลองอีกวิธีนึงนะ" ชายหนุ่มผมบลอนด์แสยะยิ้ม อีกวิธีนึง......หรือว่า!!! ใบหน้าหวานแดงขึ้นกว่าเดิม

 

 

"บ้าหรอ!!! ใครจะไปทำ!!!"

 

"งั้นก็ไม่ต้องเอาแว่นคืน"

 

"ฮึ่ย!....."เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลกัดฟันก่อนจะตัดสินใจนั่งคร่อมระหว่างขาแกร่ง แขนทั้งสองข้างยกขึ้นคล้องคอก่อนที่หนุ่มน้อยจะพูดด้วยน้ำเสียงหวานน้ำตาลเรียกพี่ว่า "ขอแว่นตาของผมคืนเถอะนะครับมัลฟอย" ใบหน้าคมยิ้มขึ้น นิ้วเรียวเข้าแตะริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูได้รูปพลางลูบไล้เบาๆจนแก้มใสของร่างบางขึ้นสี

 

 

"เอาคืนไปสิ"เดรโกนั่งนิ่งปล่อยให้อีกฝ่ายค่อยๆถอดแว่นออกจากใบหน้าของตน แฮร์รี่รีบใส่แว่นกลับเข้าที่ "ปล่อยเถอะ จะถึงโรงเรียนแล้ว เดี๋ยวคนมาเห็นเข้าจะลำบาก......นะ" หนุ่มน้อยขอร้องอีกครั้งก่อนที่จะถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ร่างบางรีบลุกไปนั่งอีกฟากทันที นัยตาสีเขียวหลบนัยตาสีฟ้าคู่คมอยู่ตลอดเวลา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

เอี๊ยดดด

 

 

เสียงรถลากหยุดลงเรียกสติของร่างบางกลับมาอีกครั้ง เด็กหนุ่มทั้งสองคนยกสัมภาระของตนเองไปเก็บที่ห้องก่อนจะไปสมทบกับคนอื่นๆที่ห้องโถง

 

 

"แฮร์รี่ ทำไมมาช้าจัง"เฮอร์ไมโอนี่ถามขึ้นทันทีที่เด็กหนุ่มหย่อนกายลงบนเก้าอี้โดยที่มีสายตาของพ่อมดหนุ่มบ้านสลิธีรินจ้องมองอยู่ตลอดเวลา เสียวสันหลังดีแท้...... "อ่า......ไม่มีอะไรหรอก"แฮร์รี่ตอบเสียงเบาแล้วหันไปจัดการกับอาหารบนโต๊ะแทนเฉกเช่นเดียวกับรอนที่กำลังตักนู่นตักนี่เข้าปากไม่หยุดหย่อน

 

 

แฮร์รี่คอยเหลียวหลังไปมองอยู่ตลอดเวลา จะไม่ให้มองได้ไงหล่ะ ก็มัลฟอยเล่นจ้องเขาซะขนาดนั้นนี่!!!!! ถ้าหมอนั่นกินเขาได้คงกินไปแล้ว จะจ้องอะไรกันนักกันหนานะ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทางด้านเดรโก

 

ชายหนุ่มบ้านสลิธีรินมองร่างเล็กๆที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทานข้าวของบ้านกริฟฟินดอที่หันมาสบตาเขาเป็นระยะๆด้วยความหวาดระแวง แต่ท่าทีเหล่านั้นไม่ได้ทำให้พ่อมดหนุ่มอย่างเดรโก มัลฟอยรำคาญแต่อย่างใด เขาคิดว่ามันดูน่ารักซะมากกว่า

 

เขามองตอบร่างบางที่หันมามองก่อนจะใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าเช่นเคย

 

 

 

 

ฉันจะทำให้นายรู้ว่าฉันเหนือกว่านายเยอะ.............................................แฮร์รี่ พอตเตอร์

 

 

 

 

 

 

 

.......................................................................................................

To be continue…